WERK LATEN DOEN.

De mannen, die de nieuwe ramen en deuren zouden plaatsen, hadden een datum doorgegeven wanneer ze zouden komen.

Toen ze kwamen was het heerlijk zonnig weer, dus geen enkel probleem om even zonder ramen in huis te zitten. Ze vonden een Nederlandse klant wel interessant en waren vooral benieuwd naar de verschillen in leefwijze van Nederlanders en de Fransen.

Zij verdwenen om klokslag twaalf uur naar het restaurant in het dorp om te eten.

Ze keken wel een beetje raar op toen wij vertelden dat in Nederland heel veel mensen, zeker tien jaar geleden, een paar sneetjes brood en bijvoorbeeld een appel in een trommeltje meenamen voor in de lunchpauze, van hooguit een uur.

Zij waren om twee uur weer present en ze prezen de kwaliteit van het eten in het restaurant in het dorp. Het was een hotel-restaurant, een menu was daar wel duurder dan in de altijd goed bezette dorpsrestaurants waar je een menu voor 11 euro had tussen de middag.

Als je rond die tijd rondreed, dan was het overduidelijk in welk restaurant de werklui zaten te eten, want er stonden soms rijen met busjes van de EDF, France Telecom enzovoort voor de deur.

We waren erg tevreden toen na drie dagen de klus was geklaard, het zag er strak uit vonden wij, met extra hoogrendement glas, anti-inbraak beveiliging, sloten op ieder raam en de door ons uitgezochte roomwitte kleur stond goed.

We hadden het helemaal in de stijl van de oude ramen gehouden, ook met van die dwarslatten er in.

Toen werd het tijd om op zoek te gaan naar leuke vitrage.

Mr. Bardot, die de oprit en parking zou aanleggen, liet toch wel op zich wachten. Joep, had al een paar keer contact met hem gehad en het probleem zat bij de aannemer die de muur zou metselen.

Op een gegeven ogenblik had hij er zelf ook genoeg van om steeds maar te horen te krijgen, dat ze geen tijd hadden.

Hij had toen via via een gepensioneerde metselaar op de kop getikt. Als je in Frankrijk met pensioen bent, dan zit je niet te wachten om nog voor klusjes gevraagd te worden, dus dat was nog niet zo simpel om iemand te vinden.

Uiteindelijk kon het grote werk beginnen.

De ene grote machine na de andere kwam er aan te pas. We lieten met de grijper van een grote graafmachine wat grote struiken, die in de weg stonden verplaatsen, want het was zonde om die weg te doen.

Het advies van Mr. Bardot was de wortels met aarde te bedekken en een geultje er omheen te maken en vooral elke dag overvloedig water geven. Dat hielp perfect, want alle struiken sloegen goed aan.

Er lag in onze tuin ergens een hele grote steen en volgens de werkman, was die erg oud en had vroeger de functie om de grens van een perceel grond aan te geven. We wisten al dat Monsieur Bardot creatief was en hij stelde voor om hem bij de ingang van de oprit rechtop te zetten. We konden daar geen hek plaatsen omdat de oprit gelijk te steil omhoog ging. Het toeval wilde dat zijn knecht thuis ook nog zo een oude loodzware steen had liggen en hij vroeg of we die ook wilde hebben om aan de andere kant van de oprit te zetten.

We vonden het een goed idee en spraken een prijs af inclusief het plaatsen.

De prijs was wel aan de pittige kant, maar we gunden de knecht wel een extraatje, hij had steeds goed zijn best gedaan.

De fruitbomen stonden prachtig in bloei en het was voor ons een grote verrassing wat voor soorten fruit we zouden krijgen. 

We hadden diverse soorten appels, peren, pruimen, kersen, mirabellen, perziken waaronder de ouderwetse wijnperzik en ook de Reine Claude, onze favoriet. Een kleine perenboom, bleek later een Bonne Louise peer te zijn en die peren zijn geen “algemeen goed”, een ras dat al vóór 1780 in de handel was!

In juni van dat jaar, vlogen we naar Cyprus om de eerste verjaardag van Julia mee te maken. Dat was een gezellig feestje, buiten op het terras met de hele familie en een hele mooie verjaardagstaart. We vonden het altijd moeilijk om weer afscheid te nemen, maar ja: “C`est Comme Ça!” zouden de Fransen zeggen.

Wij woonden nou eenmaal niet allemaal bij elkaar om de hoek!

Gelukkig hoefden we toen niet voor een lange tijd afscheid van elkaar te nemen, want Suzanne en Julia kwamen een maand later naar ons in Frankrijk en bleven twee maanden. In die tijd van het jaar is het zo warm, zeg maar heet op Cyprus, en dat vond Suzanne wel erg heet, zodat ze het bij ons in Frankrijk toch wat koeler hadden. Onze schoonzoon was in die hitte aan het werk en maakte lange dagen in het zomerseizoen.

Leontine kwam ook nog logeren, zij had zich dus weer in Nederland gevestigd en stond op het punt om met haar werk in België te beginnen.

Voor die gelegenheid hadden we een privé onderkomen voor Leontine geregeld, een caravan die we van vrienden leenden en die we op een schaduwplekje in de tuin hadden gezet. Perfect geregeld.

Ondertussen was er ook een zitmaaier aangeschaft om te kunnen maaien in de boomgaard. Het voorste gedeelte van de tuin leek nog op een maandlandschap, na het aanleggen van de parking met lager gelegen uitgesleten paadjes en overal onverwachte opkomende planten!

Het was één groot surprise feest van wat er aan vaste planten opkwam, van mini cyclamen tot mooie grote pioenrozen.

Ik was vooral erg blij met de rozen, waaronder prachtige exemplaren zaten, bijvoorbeeld witte met een rode rand.

Langs een paadje stonden rijen met bleek later, overheerlijke doordragende aardbeien, hier en daar stond een grote rabarberstruik en dat gaf wel wat werk, maar de rabarber-aardbeien jam en chutney van die combinatie waren een traktatie.

De seringen bloeiden in paars en wit, de kamperfoelie rook je al van verre en de mahonia rook ook al zo sterk! Daar liep ik met een boogje omheen, want anders was het gelijk niezen geblazen.

Wat een geluk dat er al zoveel mooie grote struiken in de tuin stonden, daar kon ik echt van genieten als ik op een zwoele zomeravond met mijn gieter liep te sjouwen om ze van een slokje water te voorzien. Vaak kwam er de tuinslang aan te pas, dat was wel wat handiger.

De azalea`s, de hortensia`s in blauw en roze, rododendron, de jasmijn, de klimroos bij de entree, de sneeuwbal en in een perk voor het raam van de woonkamer was het ook een gaan en komen van bloemen in roze, rood en paars.

Dat was genieten en gaf me veel inspiratie om in het daarop volgende najaar nog meer perken aan te leggen.

                                              ****

RECEPT

VERRASSINGSSOEPJE!

Ik heb deze naam er aan gegeven omdat ik de soep gemaakt heb van de overblijfselen van onze geroosterde groenten, aardappelen en (gemarineerde) kip maaltijd uit de oven.

Bij mij bestonden de ingrediënten uit stukken zoete en gewone aardappelen, stukjes pastinaak, courgette, geroosterde ui, wortel en restjes kip.

Eerst heb ik van de botten van de kip een bouillon getrokken, gezeefd en toen alle stukken groenten en aardappelen er in gedaan en een poosje zachtjes laten pruttelen met een biologische groentebouillon tablet er bij. Toen alles met de staafmixer gepureerd, de stukjes kip er op het laatst bij gedaan, evenals wat bieslook en peterselie.

En zo hadden we een heerlijk gebonden soepje van eerlijk gerecycled "voer" met een
pittige afdronk !!

                                                            *********

WEER VERDER.

 Op de terugweg vanuit Nederland stopten we net onder Parijs bij Evry bij de Ikea. Makkelijker kun je het niet bedenken, je neemt vanaf de snelweg de goede afslag en dan moet je wel op tijd afremmen, anders ben je al binnen!

We waren nog op zoek naar een achterplaat voor aan de muur boven de keukenelementen.

We hadden geen tegels aan de muur dus zochten we iets om toch eventuele spetters niet gelijk op ons geverfd glasvezelbehang te krijgen.

Bij Ikea liepen we vrij vlot een roestvrijstalen niet zo hoge achterplaat tegen het lijf, precies wat de bedoeling was. Verder wilden we niet te veel tijd verliezen, dus namen we een lichte lunch en gingen verder richting huis.

Over het algemeen was onze route naar huis niet zo file gevoelig, de meeste kans was altijd dat we in en om Parijs wat oponthoud konden hebben. Van de zo drukke “gevreesde” Périphérique kenden we alle afslagen; de “portes” uit ons hoofd en we zorgden er voor dat we bijtijds weer helemaal rechts reden voor onze afslag.

Ooit konden we op de “Périphérique” in één keer zomaar doorrijden, dat was om half acht op een zondagochtend! Maar ja, Parijs was toen nog grotendeels in diepe rust!

Thuisgekomen gingen we weer aan de slag. 

De keuken werd verder afgewerkt en we waren héél erg blij met het resultaat. De uitgetrokken trolley vond ik een fantastische keukenhulp.

Als je in een huis woont, terwijl je het aan het opknappen bent, moet je flexibel ingesteld zijn. Soms moest je het niet zo nauw nemen met een beetje meer of minder rommel.

Na de keuken werd de kast in de slaapkamer gemaakt en daar konden we heel wat in kwijt.

Er werd in de slaapkamer een nieuw stopcontact gemaakt, dat wil zeggen, een sleuf in de muur frezen, stof, stof en nog eens stof.

Het behang en de plafond tegels moesten er af en de eikenhouten vloer moest geschuurd en gelakt worden.

Dus het bed er weer uit en werd de eetkamer tijdelijk slaapkamer.

Terwijl wij op onze knietjes om de beurt een paar banen van de eiken vloer schuurden, met een bandschuurmachine, hoorden we door het open raam, dat de vogels er lustig op los kwetterden. De zon scheen en “spring was in the air” en wij maar ploeteren en vooral opletten, dat we in de buurt van de hoge ouderwetse  plinten niet uit zouden schieten, want voor dat je wist had je dan een aardige hap uit het hout van de plint gehaald!

We hadden wel een schuurmachine er voor kunnen huren, maar de tijd die we dan kwijt waren voor het halen en brengen, veertig kilometer verderop vonden we eigenlijk zonde van de tijd.

Ondertussen hadden we een offerte gevraagd bij firma`s voor het plaatsen van PVC ramen met dubbelglas. Bij ons vorige huis de fermette vonden we het niet zo passen, maar dat steeds weer opnieuw schilderen van de deuren, de kozijnen en luiken, vreselijk. Je kon er nog zulk duur spul opsmeren, maar het verdween als sneeuw voor (door) de zon.

De eiken kozijnen van ons huis, waren door het overstek van het dak en de ijzeren luiken eigenlijk nooit zo heftig blootgesteld aan de zon. Ze waren nog in goede staat, dus een renovatie was mogelijk en dat bracht gelukkig geen breekwerk met zich mee. Het principe was eigenlijk hetzelfde als een kroon bij een tandarts laten zetten. Dus over de kozijnen heen, wel werden er twee nieuwe voordeuren in de offertes opgenomen.

We accepteerden uiteindelijk een offerte van niet de goedkoopste firma, maar wel kwalitatief met het beste product. Een leuke bijkomstigheid was, dat we vijfentwintig procent van het totaalbedrag van de belasting terug zouden krijgen en er ook nog een verlaagd btw tarief werd berekend.

Soms konden we in het vroege voorjaar als we een rustpauze namen al buiten zitten. De knoppen van de fruitbomen stonden op springen en we maakten terwijl we in de tuin zaten plannen hoe we de tuin wilden veranderen.

We hadden net als bij de koop van ons vorige huis alweer een stel konijnenhokken in de tuin staan. Dit keer hadden we er geen liefhebbers voor, dus werden ze gesloopt en afgevoerd.

Jammer genoeg stond er nog een dode vijgen boom, die er aan moest geloven.

De vorige eigenaresse had een hele grote composthoop zo maar midden in de tuin gemaakt. 

Die heb ik toen beetje bij beetje verplaatst dieper de tuin in achter een heg.

Maar later hoorden we van de buurvrouwen, dat eigenlijk het grootste gedeelte van de tuin, voordat de boomgaard begon, helemaal moestuin was geweest.

We hadden al kennis gemaakt met één van onze buurvrouwen. Op een ochtend, toen we net verhuisd waren, werd er aan de keukendeur geklopt en er stond een kleine slanke mevrouw met kortgeknipt donkerbruin haar, een rustig bescheiden type, met een sleutel in haar hand. Zij had van de dochter van de vorige eigenaresse een sleutel van het huis gekregen voor het geval het nodig zou zijn, omdat die dochter niet in de buurt woonde.

Zij stelde zich voor als Madame Raë en woonde aan de linkerkant van ons en haar schuur grensde aan onze tuin.

Aan de andere kant woonde Madame Paret een heel ander type, lichtblond geverfd haar, praatte makkelijk van zich af, was erg aardig en open en ze had een klein hondje met een kleurig strikje in zijn kuif.

Op de afscheiding van haar en onze tuin was een hekje gemaakt en ze vroeg of we dat soms dicht wilde hebben. Maar net als bij madame Raë, waar helemaal geen afscheiding op het paadje tussen onze tuinen zat, behalve dan de heggen rondom die als afscheiding dienden, lieten we alles bij het oude.

Beide dames waren weduwe en in de zestig maar hadden allebei een moestuin om “U” tegen te zeggen en een tuin van zesduizend vierkante meter om bij te houden. Gelukkig had ik al ervaring met het hebben van een moestuin, dus we konden op dat “niveau”  ook gezellig met elkaar kletsen.

Ik vertelde dat ik ook weer van plan was om een bescheiden moestuin aan te leggen. Zoals het dan gaat, als tuinders onder elkaar, kon ik tegen die tijd wel zaadjes of jonge plantjes van ze krijgen.

En als één van de dames teveel radijsjes, sla of courgettes had, vond ik die `s morgens bij het openen van de keukendeur keurig in een krant gewikkeld, op het bordesje!

                                      **************

RECEPT

WITLOFSCHOTEL MET GORGONZOLA.

Ingrediënten voor 2 personen:

- 500 gram witlof
- 2 à 3 aardappelen
- 100 gram gorgonzola 
- 2 handperen, niet zo rijp
- 30 gram walnoten
- citroensap
- peper en zout
- scheutje olie
- klontje roomboter

Schil de aardappelen en snij ze in schijfjes, kook ze voor en giet ze af.

Verwarm de oven voor op 180 graden.

Maak de stronkjes witlof schoon en haal de harde kern er uit. Het geeft niet als ze een beetje uit elkaar vallen. Schil de peren en snij er partjes van, besprenkel met een beetje citroensap.
Verwarm een scheutje neutrale olie met een klontje boter in een wok, voeg de witlof toe, wat zout en roerbak de witlof op een niet te hoog vuur. Voeg de stukjes peer toe en laat ze even mee bakken. Let op dat het niet te droog wordt, voeg desnoods iets water of nog wat boter toe.

Snij de gorgonzola in repen.

Vet een ovenschaal in en leg de aardappelschijfjes op de bodem, verdeel daarop van een reep gorgonzola kleine stukjes ( de rest is voor bovenop het witlof) met wat peper en zout.  Leg daar bovenop het witlof met de peren en giet het vrijgekomen vocht mee. Meng de walnoten er door.
Leg een paar kleine stukjes gorgonzola er op. Zet de schotel in de oven en leg na ongeveer 20 minuten de laatste stukjes gorgonzola er op en zet de schotel terug in de oven voor ongeveer 10 minuten totdat de kaas bijna is gesmolten.

                                                             ******

REIZEN, KLUSSEN, REIZEN.

Dit keer was de treinreis wel comfortabel, want ik kon voor de prijs van een tweede klas kaartje, in het weekend eerste klas reizen in de Thalys. Op zich vind ik het daar in de tweede klas een beetje krappe bedoening. Dus zat ik in de eerste klas op een één persoonsbankje met een tafeltje voor me. Dat was handig, zo kon ik onderweg nog wat patch blokjes in elkaar naaien.

In Nederland kon ik voor mijn moeder zorgen, de val op zich viel gelukkig nog mee. Voordat ik na een dag of veertien weer terug ging, had ik ook een rollator voor haar geregeld, want fietsen op 87 jarige leeftijd vonden we allebei niet meer verantwoord. Ze woonde in een bejaardenwoning, midden in het centrum van haar woonplaats, zodat ze lopend met haar rollator naar de winkels kon.

Haar autootje had ze twee jaar daarvoor al weggedaan.

Terug in Cerilly konden we de bestelde keukenelementen ophalen, het fornuis en de koelkast. 

Het was nog een grote puinhoop in de keuken, maar beetje bij beetje kwam er schot in. De muren moesten afgesmeerd worden, nieuwe elektra aangelegd, de CV ketel werd netjes weggewerkt, de oude plavuizen moesten er uit en de vloer moest geëgaliseerd worden. De muren moesten behangen worden met glasvezelbehang en geschilderd en als laatste kwam er een nieuwe lambrisering.

Toen konden we onder het “toeziende” oog van Julia, die inmiddels haar eerste vliegreis vanuit Cyprus er op had zitten, beginnen met het in elkaar zetten van de keukenelementen.

Suzanne, Nicolas en Julia waren naar Nederland gevlogen en zij hadden in de woonplaats van onze moeders een vakantiehuisje gehuurd. Zo konden ze onze moeders ook kennis laten maken met Julia en dat vonden onze moeders fantastisch.

Joep en ik gingen weer samen naar Nederland om Suzanne en Julia op te halen, zij zouden nog een poosje bij ons logeren. We sliepen toen met zijn allen ook nog bij Leontine en Harm in Einighausen. Nicolas vloog terug naar Cyprus.

Zodoende kon Julia in haar nieuwe kinderstoel, na haar eerste lange autorit van ruim acht uur, gezellig toezien hoe de keuken steeds meer vorm begon te krijgen.

De zitkamer veranderde van tijd tot tijd ook van indeling, vooral rommelig nog met ingepakte dozen, waarop Carbone lag en een heerlijk overzicht had op die manier. Het ouderwetse, maar nog in prima staat verkerende zeil was voorlopig ook onbezorgd, vooral omdat er nog met van alles en nog wat heen en weer werd gesjouwd. De grote koelkast en fornuis, die met behulp van Johan naar boven en naar binnen waren gebracht, stonden er ook tijdelijk totdat de vloer in de keuken klaar was. De box van Julia vond er ook nog een plaatsje. En zo was het toch nog gezellig!

We hadden nog wel onze ouderwetse badkamer, maar daar zat het bad zo laag, dat we op onze knieën er voor moesten liggen als we Julia wilden wassen, dat vonden we niet zo prettig

Het badderen van Julia deden we ook in de “arrière-cuisine” in de gootsteen en dat paste nog net! 

In feite hadden we in die periode héél veel plezier van onze kleine “arrière-cuisine” en we konden er de humor wel van inzien.

Als eerste hadden we in de keuken het fornuis geïnstalleerd, dus er kon gelukkig weer normaal gekookt worden.

Alleen als er iets afgegoten moest worden, dan moest dat nog in de “arrière-cuisine” gebeuren.

We vonden dat ondanks onze klussen die lagen te wachten, het belangrijk dat het familie en vrienden gebeuren gewoon door moest gaan. Als Julia haar middagdutje uit had, gingen we naar de grote stad. We vermaakten ons daar met het boodschappen doen, gingen naar onze favoriete partijenwinkel, waar opa Joep, Julia tot haar grootste plezier midden in een bak met pluchebeesten zette!

Suzanne en ik konden op die manier rustig onze gang gaan, leuke hoedjes oppassen, in de winter een badpak kopen. Niet te vergeten naar handtassen en serviesgoed (onze zwakke punten!) te kijken en leuke speeltjes voor Julia kopen, kortom altijd geslaagd zo een middagje.

Je werd er wel een beetje moe van en als we thuiskwamen moesten we nog alle boodschappen omhoog vanuit de garage naar de keuken sjouwen.

Eén van onze eerste prioriteiten was het laten aanleggen van een oprit vanaf de straatkant en een parking. Dan konden we tenminste met de auto in de tuin, niet helemaal voor de deur komen, maar het zou wel makkelijker zijn met van alles in en uitladen.

We kregen van een vriendin een naam en adres door van een goede vakman op het gebied van grondbewerking. Er was namelijk een aardig verschil in hoogte om vanaf de straat in onze tuin te komen. Zou dat dan wel kunnen?

Joep, reed een keer naar de beste man om een afspraak te maken, zodat hij de situatie ter plekke kon bekijken en een offerte uit kon brengen.

Toen hij kwam, een lange man met een tanig uiterlijk van het buitenwerk, maar zeer creatief en in één oogopslag had hij het ontwerp in zijn hoofd. Hij nam een grondmonster om te kijken hoe diep er van alles zat.

Omdat we halverwege een heuvel zaten, hadden we geluk, want hij kwam al gauw op een grindbodem en rotsen. Hij legde ons uit wat er allemaal moest gebeuren, grond afgraven, een muur metselen om de grond die dan hoger gelegen was, tegen te houden. Er moest als onderlaag grof en fijn puin gestort worden, grind daarover heen, het geheel moest aan getrild worden enzovoort.

Wij vonden het best een schappelijke prijs die hij voorstelde en we hadden vertrouwen in hem. Niet dat het zoals wij dat noemden "à donner" (te geef!) was, want het was wel bijna vierduizend euro, maar er moest dan ook heel wat werk verzet worden.

Maar voor dat die werkzaamheden konden beginnen, gingen we eerst Julia en Suzanne weer naar het vliegveld in Brussel brengen.

Wij vonden die afstanden heel gewoon en we waren goed uitgerust om Julia onderweg bezig te houden.

Afgezien van de tukjes die ze gedurende een uur of acht rijden deed, haar natje en haar droogje kreeg, we regelmatig stopten, kreeg ze geen genoeg van onze  gezamenlijke “zangkwaliteiten”!

We begonnen met “Klap eens in je handjes, op je boze..?! bolletje”, want met de daarbij behorende bewegingen kon ze meedoen.

En ondanks dat het allàng Sinterklaas was geweest, was het lied van Henk Westbroek: “Sinterklaas, wie kent hem niet” een topper, want dan zongen Joep, Suzanne en ik luidkeels met de CD mee: “ Taaitaai, taaitaai……péépernoóten, pépernoten!!  En dat ging steeds sneller!

Dan keek ze ons lachend en vol bewondering aan en misschien dacht ze wel: “Hoe krijgen ze dat nou voor elkaar?”

                                         **************

RECEPT

PREISOEP.

Ingrediënten:

-  3 preien
-  2 middelgrote aardappelen
- 50 gram diepvries doperwten
- groentebouillon (van blokje)
- 1 sjalotje
- 1 teentje knoflook
- peper,zout
- takje tijm
- peterselie
- olie
- kerriepoeder

Was de preien goed schoon, snij het witte gedeelte (bewaar een gedeelte van het groen) in grove ringen en bak ze met het gesneden sjalotje, teentje knoflook aan in de olie. Voeg er een beetje kerriepoeder bij en roer alles goed om. 
Voeg de in stukken gesneden geschilde aardappelen, de diepvries doperwten en het takje tijm toe. Giet er de warme groentebouillon bij totdat alles net onder staat. 
Laat het geheel ongeveer 25 minuten zachtjes koken. Haal het stokje van de tijm er uit. Puree de soep, maak eventueel op smaak af met peper en zout. 
Voeg nog wat bouillon toe, als de soep te dik is. 
Garneer de kop soep met wat van het groen van de prei, héél fijn gesneden en/of peterselie. 

                                Voor de liefhebber kan er nog crème fraîche door.            

                                                                 ****

VERHUIZING

Het was wel heel relaxed om op deze manier te kunnen verhuizen.

Ons huis werd steeds leger. We hadden er zelfs plezier in om regelmatig met een aanhanger vol geladen naar ons toekomstige huis te rijden.

We genoten zoals van ouds van het rijden door de heuvels, die er wat minder groen bij lagen in de maand november, maar vaak met zonnig weer.

Geen zorgen over het afdekken van de volle aanhanger, lekker bezig zijn in de zon en weer andere spieren gebruiken dan normaal.

Zo verdeelden we de verhuizing over twee maanden en op het laatst zaten we op de tuinstoelen bij de open haard, kerstboom nog in volle glorie in de zitkamer en de katten op hun rotanstoelen.

Gelukkig konden we tot het laatst toe in ons eigen bed, de antieke ledikanten, blijven liggen, want die hadden we net als de televisie en nog wat spullen overgedaan aan de kopers van ons huis.

In ons nieuwe dorp, Cerilly, pakten ze, voor Franse begrippen, behoorlijk uit in de kersttijd. 

Gezellig aandoende, zelfs wuft te noemen, in alle kleuren flikkerende

kerstverlichting. Zelfs bij ons nieuwe huis op de hoek hing verlichte kerstversiering, die steeds aan en uit floepte.

 Ieder dorp had wel een bescheiden “kerst-touche”, maar dat waren meestal een paar kerstbomen, hier en daar verspreid in het dorp, die gewoon schuin tegen gevels of lantaren palen stonden. Sommige dorpen hadden de wens “bon fête” verlicht boven de straat tussen de gevels hangen. Kwam je dan een paar weken na Kerst door dat dorp, dan hing het er nog, máár niet meer verlicht!

Maar ik was blij met de versiering van ons nieuwe dorp, ik houd wel van een paar lichtjes in die donkere dagen.

Toen brak de dag aan, dat de nieuwe eigenaars van ons huis kwamen en we naar de notaris gingen. Onze notaris was een altijd goedgehumeurde man, niet te groot, beetje gezet, correct op zijn tijd en soms ook wel makkelijk uitgevallen. Hij had in ieder geval ook gevoel voor humor.

Zijn klerk echter was echt zo een “bloedserieuze” beetje saaie stille man.

Je moest hem de woorden bijna in de mond leggen en dan kwam het er na lang nadenken wel uit!

Maar ja, die moest wel zorgen dat alles correct op papier kwam te staan, dus dat was een mooi tegenwicht.

Op de dag van de overdracht van ons huis, werden de belangrijkste punten van de akte door de notaris voorgelezen en uitgelegd. Wij vertaalden of vatten de strekking daarvan zo goed mogelijk samen voor de kopers.

We hadden inmiddels veelvuldig contact gehad met onze kopers. We hielpen ze met het overschrijven van de energievoorzieningen en gingen met ze naar onze verzekeringswinkel om het huis en inboedel te verzekeren.

We hadden het gezellig met elkaar, hij was deurwaarder en ze hadden in Nederland een kantoor aan huis, waar ook zijn vrouw werkte. Een beetje papierwerk was hen dus niet vreemd!

We klonken met een glas champagne op de aankoop van hun tweede huis.

De volgende dag gingen we weer naar de notaris voor de overdracht van ons nieuwe huis. In principe waren we dus één dag dakloos! Het eerste wat de notaris vroeg toen we met de verkopers in zijn kantoor zaten, was: “Hebben jullie vannacht onder een brug geslapen?”

Hij snapte natuurlijk al lang dat we die nacht al in ons nieuwe huis hadden geslapen!

Gelukkig verliep alles op rolletjes, want er moest ook heel wat geld op tijd over en weer geboekt worden.

We hadden onze verhuisdozen zo veel mogelijk gelijk in huis neer gezet.

Want met onze romantisch aandoende treden naar boven naar de voordeur en weer beneden naar de garage, die vergden de eerste tijd, met veel heen en weer geloop, toch wel wat van onze knieën. In het begin hadden we er vermoeide benen van en waren we blij als we even rustig konden zitten. Maar dat was een kwestie van wennen.

Toen was de ham vraag: “Waar beginnen we?” Een eerste vereiste was natuurlijk wel dat we comfortabel konden slapen. Maar waar zouden we het bed neerzetten?

In de slaapkamer was het meest voor de hand liggend, maar daar wilden we van wand tot wand een inbouwkast maken, dus misschien niet zo handig om daar dan al een bed in te zetten. Toch maar gedaan uiteindelijk,  want eigenlijk moesten alle kamers onder handen worden genomen. Geen rigoureuze verbouwingen, maar wel in de slaap en eetkamer het plafond eruit. Dat waren van die brandgevaarlijke lelijke polystyreen tegels, waar gelukkig een stenen plafond onder zat.

We moesten ons de eerste tijd behelpen in de arrière-cuisine (bijkeuken), waar de gootsteen en een klein aanrecht zat.

Er zat daar nog een raam, waardoor je zo in onze toekomstige zitkamer keek! Dat gedeelte van het huis was er later aangebouwd en voor het gemak hadden ze het raam, waardoor je vroeger de tuin inkeek, maar laten zitten! Héél erg raar, maar ja wij wilden dat raam toch op een of ander manier dichtmaken. Maar zó ver waren we nog lang niet!

De ruime keuken bij de entree had geen wateraansluiting en de prioriteit was om eerst de keuken in orde te maken.

Voorlopig stonden er kant-en-klaar maaltijden op het menu, die we dan in de magnetron konden opwarmen. Niet ons favoriete voer, maar aangevuld met een salade of fruit en af en toe bij vrienden eten overleefden we het wel.

Nog voor onze verhuizing, toen we dus al wel de sleutel hadden, had ik een keer met schilders tape op de vloer de keuken “uitgezet”!

We twijfelden tussen een L-opstelling of een andere indeling. Toen werd al snel duidelijk dat het géén L-opstelling werd, maar units tegenover elkaar en in het midden een groot vrijstaand fornuis.

We wisten al precies welk fornuis en waar we het zouden kopen, want voor de verhuizing was het leuk shoppen hier en daar om uiteindelijk tot een keuze te komen.

We bestelden een modulaire keuken, waar ik toen ik hem zag, gelijk op viel.

Het was heel apart, want je kon de units koppelen door er een trolley tussen te zetten, waarop een grote houten snijplank zat. De units waren van een Deense firma die ook kantoor meubelen maakten. Ze hadden daar zeker geen zestien millimeter planken, want alles was uitgevoerd in tweeëntwintig millimeter dikte, lekker stevig.

Er werd een begin gemaakt met de keuken. 

De schouw met in een gedeelte daarvan de afzuigkap, werd weggebroken. Het was geen antieke schouw, dus wij vonden het niet zonde om hem weg te halen, want daar moest ons fornuis komen.

Ook haalden we de lelijke oude donkere lambrisering in de keuken weg.

Joep, was voor het sloopwerk en ik ruimde op wat ik kon.

We waren wat het slopen betrof aardig op dreef, toen we uit Nederland een telefoontje kregen.

Mijn moeder was gevallen met haar fiets en had een scheurtje in haar schaambeen en moest rust houden. Mijn zus kon niet naar haar toe in verband met haar werk.

We besloten niet samen naar Nederland te gaan, Joep zou verder gaan met klussen en ik ging met de trein naar Nederland.

Dus hals over kop de treinkaartjes geregeld, werktenue uit en weg was ik!

                                                      ****

RECEPT

Gekneusde aardappeltjes uit de oven

Ingrediënten:

- 1 kilo roseval aardappeltjes
- paar takjes verse rozemarijn
- knoflook bol
- olijfolie

Verwarm de oven voor op 200 graden.

Laat de aardappeltjes in de schil en was ze goed schoon. 
Kook de aardappeltjes totdat ze bijna gaar zijn, giet ze af en laat ze even uitdampen.
Druk met een vork de aardappeltjes een beetje plat. (Zie foto)
Laat de aardappeltjes nog in de pan, sprenkel er olijfolie over en hussel ze met je handen voorzichtig om.
Leg op een bakplaat een stuk bakpapier en een bol knoflook horizontaal door midden gesneden. Rangschik de aardappeltjes er omheen en leg de takjes rozemarijn er boven op.
Schuif de bakplaat in de oven en bak de aardappeltjes mooi krokant en bruin in ongeveer 20 à 30 minuten.

Op de foto moesten ze nog in de oven!

                                                            ******

NOG MEER NIEUWS

Tijdens de periode waarin wij ons huis te koop hadden staan, totdat het verkocht was, werd er door ons heel wat heen en weer gevlogen en gereden.

En wel voor een hele blijde gebeurtenis.

We waren namelijk voor het eerst Opa en Oma geworden.

 Suzanne en Nicolas hadden in de zomer een dochter gekregen. Na een goed verlopen zwangerschap werd zij met een keizersnede gezond en wel, ter wereld gebracht. Zij kreeg twee mooie voornamen, roepnaam Julia.

We zijn vlak na haar geboorte naar Cyprus gegaan. En dan is zo een pasgeboren baby niet ineens zomaar een baby, maar je kleinkind. Een gedenkwaardig moment om haar voor het eerst in je armen te houden.

Dat voelt heel anders dan dat je bij een bekende een blik in een kinderwagen werpt en zegt: “Nou het is een mooie baby, hoor!” Dat meen je dan wel, maar daar heb je geen emotionele gevoelens bij!

Suzanne moest de eerste tijd rustig aan doen. Zoals bij alle kersverse ouders was het in het begin spannend, je moet je ritme vinden in het nieuwe dagelijkse leven. Gelukkig hadden ze een fantastisch dokter, die ze te allen tijde konden bellen om raad te vragen.

Drie maanden na haar geboorte, zijn we weer naar Cyprus gegaan en we zijn toen mee geweest naar die dokter, voor een controlebezoek van Julia.

Bij de entree, van zijn aan huis gehouden praktijk, moest iedereen plastic slofjes over zijn schoenen aan doen. We werden allemaal hartelijk verwelkomd en mochten mee de spreekkamer in en hij nam alle tijd om haar te wegen, onderzoeken en gaf uitgebreid antwoord op alle gestelde vragen.

Gelukkig was alles met Julia in orde en was ze al aardig gegroeid. Wat ging dat toch snel!

Vlak voor de geboorte van Julia waren Suzanne en Nicolas verhuisd naar een nieuw appartement aan de rand van Nicosia. Een fantastisch appartement met

een mooi uitzicht, drie slaapkamers, een grote woonkamer en grote woonkeuken.

In totaal waren er drie balkons met kunststof schuifpuien. Die schuifpuien stonden eigenlijk altijd open om een verkoelend windje door het huis te laten gaan, want warm dat het daar kan zijn!

In het begin dacht ik nog, straks wordt Julia verkouden van al die tocht, maar het bewijs werd geleverd, niks aan de hand. Gewoon lekker liggen tukken met wapperende gordijnen met alleen een rompertje zonder mouwen en een luier aan.

Het was niet altijd gemakkelijk om ze daar weer achter te laten, omdat we weer terug moesten naar La Douce France.

Bij Leontine was er ook het één en ander veranderd. Ze had na al die jaren haar baan als hostess opgezegd. Die jaren zijn wel een goede leerschool geweest, je doet een hoop mensenkennis op, moet goed kunnen organiseren en bijvoorbeeld adequaat ingrijpen in noodsituaties.

Zij was op de leeftijd gekomen dat ze behoefte kreeg aan een eigen stekkie. In feite was het al die jaren in zekere zin een “zwervend” bestaan!

Ieder seizoen in een ander huis en of plaats wonen, afhankelijk van de overeenkomst die haar reisorganisatie met de eigenaar van een huis kon sluiten. Nou waren dat meestal niet de allerberoerdste plekjes, maar toch. Gelukkig had ze ons in Frankrijk en mijn moeder en zus in Nederland, waar ze tussendoor kon logeren, voordat haar winterse trektocht naar allerlei landen begon. Maar dat was dan ook weer zonder vaste woon-of verblijfplaats om het zo maar eens uit te drukken!

Toen ze pas in Nederland terug was, heeft ze een poosje op een kamer in Utrecht in een studentenhuis gewoond. De kamer was van een vriend, die op stage naar het buitenland moest. Daar voelde ze zich, als enig meisje een beetje moeder-overste, want wat kunnen jongens een smerige puinhoop in een keuken maken!

Zij liet de keuken daar altijd brandschoon achter, het was alleen jammer dat het niet veel hielp. Ik heb toen ook nog een paar nachtjes bij haar gelogeerd, want we moesten haar belastingaangifte regelen. Dat deden we zittend op de grond, vanwege ruimtegebrek voor de benodigde ordners en paperassen.

Hilarisch was het eigenlijk wel, zij in de hoogslaper en ik op de grond op een luchtbed met mijn benen onder de tafel. Tot héél laat lagen we wakker vanwege de rampetamp muziek van de medebewoners, die `s avonds pas tot leven kwamen!

De vriend van Leontine, Harm zat in de röntgen technologie en had vanwege zijn beroep ook al heel wat mooie plekjes op de wereld gezien. Uiteindelijk zijn de twee wereldreizigers neergestreken in een appartement in Zuid-Limburg.

Een voormalige boerderij, met hele grote poortdeuren die uitkwamen op een binnenplaats. De boerderij was verbouwd tot een klein appartementen complex. Heel erg leuk gedaan. Zij hadden beneden een grote woonkeuken, waar naast een eethoek ook nog genoeg ruimte was voor een comfortabele bank. Op de eerste etage waren de woon en slaapkamer.

Leontine had een baan gevonden op een nieuw op te richten groot vakantiepark in België, net over de grens. Harm had ook zijn werk in Limburg.

In het kader van onze opruiming van overtollig meubilair vonden onze door Joep opgeknapte palissander eettafel en de opgepoetste Thonet eetkamerstoelen van Suzanne een plekje in de woonkeuken in Limburg.

En toen werd het voor ons, na al dat heen en weer reizen, de hoogste tijd om weer eens een aanhanger vol te laden en alvast naar ons toekomstige huis in Cerilly te brengen.

                                                             ****

RECEPT

GEVULDE APPELS UIT DE OVEN

Ingrediënten voor 2 personen:

- 2 appels
- 1  halve eetlepel rozijnen,
- 1 eetlepel honing
- 1 theelepel kaneel
- 1 ei
- 1 plakje bladerdeeg
- beetje citroensap
- 1 grote eetlepel bran flakes of muesli

Verwarm de oven voor op 200 graden.

Snijd een kapje van de appel, boor het klokhuis eruit, zonder er helemaal door heen te steken. De onderkant van de appel moet heel blijven.
Schrap voorzichtig nog wat vruchtvlees uit de appel om de opening wijder te maken, maar niet teveel.

Meng in een kom, het vruchtvlees, haal het ook uit het kapje en besprenkel het met een paar druppels citroensap. Meng dit met de rozijnen, de fijn gedrukte bran flakes of muesli, honing en een beetje kaneel. Optioneel is het toevoegen van suiker.

Vul de opening van de appel daarmee, druk voorzichtig een beetje aan en dek de appel af met reepjes van het ontdooide bladerdeeg. Klop het geel van een ei los met een drupje water en bestrijk hiermee de bladerdeeg reepjes en druk de uiteinden goed vast tegen de appel.
Plaats de appel in een ovenschaal met een klein laagje water en bak de appel in ongeveer 30 minuten totdat het bladerdeeg ook mooi gekleurd is.
Eet de appel lauwwarm op.

Voor het "gemak" heb ik er vanillevla bij geserveerd met slagroom, maar een bolletje ijs en/of zelfgemaakte vanillesaus is chiquer bij nader inzien!


                                                  ****

GEVONDEN.

Omdat we een ander huis in onze vertrouwde omgeving zochten, scheelde dat toch een hoop zoek en kijkwerk. Als we ergens een advertentie van een leuk huis zagen en verder gingen spitten op internet dan kwamen we er vaak achter waar het gelegen was.

Soms was dat voor ons een reden om gelijk al te zeggen: “O ja daar en daar, weet je wel, dat ligt vlak langs de weg, of erg dicht op de buren!”

Maar we vonden het wel belangrijk dat we eerst ons eigen huis zouden verkopen, voordat we echt op stap zouden gaan om andere huizen te bezichtigen. Anders zou je jezelf misschien blij maken met een dooie mus!

De makelaar kwam af en toe met enkele potentiële kopers langs, maar dat had nog geen echte koper opgeleverd. Onze advertentie op Marktplaats trok veel belangstellenden.

Op een geven ogenblik kregen we een mail van iemand en ergens in de verte kwam de naam me bekend voor. Even gegoogeld en inderdaad een bekend iemand uit “Goede tijden Slechte tijden”.

Hij kwam met zijn vrouw ons huis bekijken, erg aardig stel. We hebben toen, nadat ze alles bekeken hadden, in de tuin koffie gedronken met een stukje van mijn zelfgebakken Franse appeltaart.

Later liet hij keurig weten, dat ze het huis en ligging mooi vonden, maar zijn vrouw wilde liever een huis iets dichter bij een dorp. Net als ik dus!!

Na verloop van tijd hadden we een afspraak gemaakt met een echtpaar uit Nederland, die bij ons in de Auvergne diverse huizen zouden gaan bekijken.

Zoals altijd zorgde Joep er voor dat de tuin er glad en geschoren bij lag, geen speld scheef!

De vrouw van het echtpaar belde de avond voordat ze zouden komen op. Ze stonden in Bourbon en zochten een hotel, maar vonden het daar een beetje duur. Of wij geen “chambres d`hôtes” in de buurt wisten.

Eigenlijk zei ik toen heel spontaan: “Jullie mogen ook hier slapen, als jullie dat willen!”

Na nog wat over en weer gepraat te hebben, ze hadden al gegeten, namen ze het aanbod aan. Ik zei als grapje: “Mocht het niet klikken tussen ons, dan zitten we maar één avond met elkaar opgescheept!”

Dat het niet klikten tussen ons, daar was géén sprake van, we hadden een gezellig avond, de volgende dag met elkaar ontbeten en natuurlijk deden we een uitgebreide rondleiding zowel binnen als buitenshuis.

Ze hadden eerder die week een huis bezichtigd, dieper de Auvergne in en vonden dat huis ook erg leuk.

Later hoorden we dat ze daar een bod op hadden gedaan, maar dat het aan een ander was verkocht.

Toen kwamen ze terug op ons huis en zijn we een prijs overeen gekomen. Zij zouden de nieuwe eigenaren worden. Al met al hadden we ons huis binnen vijf maanden verkocht.

De oplevering zou in januari 2005 zijn.

Die zekerheid gaf ons de mogelijkheid om ook zelf serieus rond te gaan kijken.

Het toeval wilde dat we een paar afspraken voor een bezichtiging van diverse huizen hadden gemaakt, toen Ymer en Elly nog onverwacht een weekje kwamen logeren.

Geen probleem, dus toen zijn we met vier man sterk, de huizen gaan bekijken.

In een dorp vonden we twee huizen, die ze in Frankrijk een pavillon noemen, met een “sous-sol” (grote ruimte onder het huis, voor garage e.d.) wel erg leuk. De ene was wat aan de grote kant en de andere, ja daar moest toch wel het één en ander aan gebeuren.

De ligging was mooi aan de rand van een dorp, gelegen aan een meer met zomers veel bedrijvigheid. Maar Ymer zei toen: “Rij eens door het dorp”.

We reden een rondje en toen vroeg Ymer: “Waar is het centrum dan?”

Toen zeiden wij: “Hier is het centrum; uuhh, met een bakker en een café!”

Ymer riep verbaasd en eigenlijk heel verstandig uit: “Ja, dan schiet je er niks mee op!” En gelijk had hij, ik wilde toch meer in de bewoonde wereld wonen? Trouwens de “grote stad” was dan nog verder weg! Dus dat werd niks en zo is het soms goed om ook een mening van anderen te horen.

We hadden er nog één op ons lijstje staan. Het huis lag aan de rand van het dorp en met ruim vijf minuten lopen was je bij de bakker, supermarkt en allerlei andere winkels.

Het huis was niet al te groot, maar had wel een hele grote garage van

vierenzestig vierkante meter met een zolder en nog een oude “grange” van zeventien meter bij vijf meter. Een behoorlijke grote tuin van drieduizend vierkante meter met veel fruitbomen.

We waren eerst al eens met ons vieren “stiekem” een kijkje gaan nemen, want we wisten dat het leegstond. Het plekje stond ons aan, het lag dit keer aan een echte straat, heuvelopwaarts, met wel links en rechts buren, maar op een prettige afstand, want die hadden zelf ook een aardige lap grond.

We maakten een afspraak met de makelaar, die het in de verkoop had en konden het huis toen ook van binnen zien. Bij de entree kwam je gelijk in de keuken binnen, waar overigens geen aanrecht met een wateraansluiting was. Het aanrecht stond in een kleine bijkeuken met aansluitend de badkamer.

Verder was er een zitkamer, een eetkamer en een slaapkamer, alles gelijkvloers.

Op één of andere manier voelden we ons tot het huis aangetrokken, hoewel er nog veel werk verzet zou moeten worden. De badkamer was ook uit het jaar nul.

Maar vanuit alle ramen had je een prettig uitzicht. 

Aan de ene kant in de verte zicht op het Forêt de Tronçais en het leuke kapelletje dat op de hoek stond.

Aan de andere kant keek we op het dorp. De tuin was al helemaal omheind met heggen, er stonden mooie struiken, rozen, een paar wijnstokken en natuurlijk de fruitbomen. Het enige nadeel was, dat er alleen een entree was, waar je te voet in kon. 

Dus we dachten gelijk dan moet er een entree vanaf de straat gemaakt worden, zodat we met de auto`s ook bij de tuin konden komen.

En volgens Ymer had het een goed karma, dus wat wilde je nog meer!

De garage was aan de straatkant gelegen met immens grote deuren, want daar hadden vroeger ambulance auto`s in gestaan. In het verlengde van de garage, lag het huis, dus eigenlijk heel vrij in de tuin.

 De tuin was aan de straatkant afgezet met een solide, geschilderd betonnen hekwerk.  Er waren overal wel treden omhoog en omlaag, omdat het halverwege tegen de heuvel lag. Maar juist daarom was de ligging misschien zo leuk.

We besloten er nog een nachtje over te slapen.

We wisten van de notaris, die ook de makelaar was, dat het huis bewoond was geweest door een alleenstaande dame en haar dochter en zoon waren de erfgenamen.

De dochter en haar man kwamen elke veertien dagen naar het huis om de tuin te doen en dat deden ze nu al negen maanden. Wat ik wel grappig vond, was dat er midden in de lege keuken een formica keukentafeltje met 2 stoelen stond. Hun pantoffels stonden keurig naast elkaar geparkeerd, onder de radiator van de verwarming! Voor Franse begrippen was het ongewoon schoon en netjes!

De dochter en haar man, woonden zelf op een afstand van een uurtje rijden en wilden het huis graag verkopen.

We deden uiteindelijk een bod, uiteraard lager dan de vraagprijs, met in ons achterhoofd het idee, dat accepteren ze toch niet, dus dan gaan we maximaal tot zo en zo hoog.

Toen kregen we bericht dat het bod werd geaccepteerd!

We waren verbaasd dat het bod gelijk geaccepteerd werd en een poosje later zaten we bij de notaris om de voorlopige koopakte op te laten maken. We hadden wel als ontbindende voorwaarden er in laten zetten, dat als de verkoop van ons eigen huis, om wat voor reden dan ook niet door zou gaan, we van de aankoop af zouden zien.

Ook de verkoop van ons huis lieten we door dezelfde notaris op papier zetten.

En toen was er weer werk aan de winkel, we konden alvast dingen inpakken die we toch niet gelijk nodig hadden of dingen wegdoen.

Omdat het huis wat we gingen kopen toch leegstond mochten we van de notaris de grote garage als opslagruimte gebruiken.

Aangezien het huis in een naburig dorp was gelegen, op slechts negen kilometer afstand, gingen we regelmatig een volle aanhanger met spullen daar naar toe brengen.

               

                                              **********

RECEPT.

APPEL BANANENBROOD

Om ook eens een keertje gezond mee te doen; dit keer is er géén suiker en boter gebruikt.

Ingrediënten:

- 2 bananen
- 4 eieren
- 60 ml gesmolten kokosolie
- 150 gram amandelpoeder 
- 90 gram bloem 
- 2 eetlepels honing
- 1 theelepel bakpoeder
- 1 theelepel kaneel
- snufje zout
- 1 appel geschild in kleine stukjes.

Verwarm de oven voor op 200 graden of 180 graden hete lucht.

Prak, de liefst beetje rijpe bananen met een vork fijn.
Meng in een kom, het gezeefde bloem, het amandelpoeder, zout, bakpoeder, kaneel en honing
met de eieren en gesmolten en iets afgekoelde kokosolie tot een stevig beslag. Roer daar de geprakte bananen en geschilde appel in blokjes doorheen.

Vet een ronde bakvorm, doorsnede plm. 22 cm in en doe het verkregen beslag in de vorm, strijk het glad en bak het gedurende 30 à 40 minuten in de oven. Controleer of het "brood", eigenlijk meer stevige cake, gaar is door er met een satéstokje in te prikken, welke er droog uit moet komen.

Het is wel iets voor de "liefhebber" hoor, maar het proberen waard.
          
                                                         ********