MINOU.... of toch niet?

Op een lentedag kwam er een kat aanlopen, een langharig zwart exemplaar.

De kat zag er een beetje magertjes uit met een doffe vacht.

Suzanne was op dat moment ook bij ons en vond haar zielig, ze had haar een beetje melk verdund met water gegeven en had haar aangehaald.

Waarschijnlijk, ik weet wel zeker, dacht de kat, dat gaat goed daar.

Ze kwam regelmatig langs en bleef soms een poosje in de buurt en dan verdween ze weer. Wij hadden inmiddels een doosje kattenbrokken gekocht omdat ze zo mager was, dachten wij dat ze misschien wel zwervend was!

Op een gegeven ogenblik kwam ze gezellig bij ons op schoot liggen als we buiten zaten en had ze een slaapplekje gevonden in de schuur.

Kortom ze had besloten bij ons te komen wonen!

We hadden op dat moment geen huisdieren meer, dus in feite vonden we het wel gezellig om weer een kat te hebben.

We doopten haar “Minou”, want in onze optie heette iedere Franse kat zo!

Minou knapte zienderogen op, haar vacht begon weer te glimmen en ze keek

pienter uit haar mooie geel/groene ogen.

Voor de zekerheid hadden we bij de buren gevraagd of zij soms een kat misten, maar dat was niet het geval.

Minou voelde zich helemaal op haar gemak bij ons.

 Als ik bij de waslijn was aan het ophangen was, dan lag ze met haar achterpoten breed uitgespreid lekker te zonnen.

Waar we ook bezig waren, ze was altijd van de partij, liep parmantig met haar staart recht omhoog achter ons aan.

Het was inmiddels wel duidelijk geworden dat het een “zij” was!

Op een dag stond ik te wroeten in de aarde en Minou zat op een steen mijn nijvere arbeid gade te slaan.

We waren helemaal op elkaar ingespeeld, ik deed het werk en zij inspecteerde!

Er kwam een donkergroene auto het erf oprijden en er stapte een keurig in het pak gestoken man uit, terwijl hij met zijn armen omhoog geheven riep:

“Ooh, Carbone ben je hier?!

Hij tilde Minou? op en “Carbone” herkende de man, ze knorde gelijk terwijl hij haar op zijn arm had.

Ondertussen had hij zich voorgesteld, hij woonde hemelsbreed gemeten, door de weilanden misschien een halve kilometer bij ons vandaan.

Over de weg was het verder, een paar haarspeldbochten en heuvel op en af.

Ze heette dus Carbone en Bruno (haar baas) vertelde, dat ze al eerder geprobeerd had met één van haar kittens in haar bek, te verhuizen. Naar ons?

Hij had het nog kunnen verhinderen. Hij had haar in de bocht opgewacht en weer mee naar huis genomen.

Vandaar dat ze in het begin af en toe eens langs kwam, ze moest haar kittens nog verzorgen en daarom zag ze er niet zo florissant uit.

Minou/Carbone mocht van Bruno bij ons blijven wonen, hij zei je kunt een kat toch niet dwingen.

Hij had het idee dat ze het bij hen te druk vond, ze hadden meerdere katten, haar langharige tweeling zus, genaamd “Plus Pluche”, haar moeder en nog een kater uit een ander nest.

Ze hadden ook een hond, kippen, ganzen, konijnen, vogels, een hele menagerie, vertelde hij.

Dus vanaf die dag hadden we haar “officieel” geadopteerd en heette ze weer Carbone!

En ook vanaf die dag raakten we bevriend met Bruno en zijn vrouw Christiane, vlotte jongelui met véél gevoel voor humor.

Carbone werd na een poos niet alleen maar dik van het brokjes eten, maar was weer in blijde verwachting.

We hadden in de schuur overal fijne slaapplekjes voor haar gemaakt.

Ze mocht wel binnen totdat wij naar bed gingen, maar dan zette we haar in de schuur, waar ze ook wel uit kon, als ze dat wilde.

Op een ochtend kwam ze niet tevoorschijn, wij gingen op zoek en vonden haar in een doos in de schuur met haar nestje kittens.

Toen hebben we heel de familie verhuisd naar de eetkamer, waar het later toen de kittens meer gingen bewegen dolle pret was.

Wat was er nou leuker dan in ons ouderwetse behang van pluche stof, omhoog te klimmen, je had een prima houvast!

Toen ze de leeftijd hadden om “uit huis” geplaatst te worden, viel dat nog niet mee om ze kwijt te raken.

Iedereen op de campagne heeft “chatons” (kittens) en iedereen bood ze gratis

(à donner) aan!
 Wij ook, we hingen briefjes op bij de supermarkten, via via probeerden we ze, 4 stuks allemaal zwart, 1 poes en 3 katers, kwijt te raken.

Maar iedereen was al voorzien.

We plaatsen een advertentie in een regionaal krantje. En ja hoor er belde een man uit Moulins. Zijn vriendin was bij hem weggegaan en zij had ook de kat meegenomen.

Hij vond dat zo erg, ik had de indruk dat hij het erger vond dat de kat weg was dan zijn vriendin!

Maar goed hij wilde wel een katertje hebben. Wij dachten we moeten de enige poes uit het nest, “die meid”, zoals we haar noemden toch ook kwijt zien te raken.

Ik trok de stoute schoenen aan en stelde die man voor om “die meid” ook te nemen, twee katten is toch gezelliger dan één!

Ach ja, zei hij toen, waar er één kan eten kunnen er ook twee eten.

Hij had echter géén vervoer om ze te komen halen. Zelfs dat vonden we geen probleem, dus wij met twee kittens in een doos naar Moulins gereden, waar hij woonde.

Ze kwamen terecht in een groot huis, waar ook een tuin was. We gaven ook nog een pak brokjes, waar ze aan gewend waren om te eten, er bij cadeau!

Wij reden helemaal blij, dat de transactie was geslaagd, naar huis, naar de twee smurfen die we hadden gehouden, de ene noemde we Smurf en de andere Vlek, omdat hij een minuscuul vlekje onder zijn kin had.

Maar om nou in de toekomst te voorkomen dat we weer moesten leuren met kittens, besloten we een poosje later om Carbone te laten steriliseren.

We maakten een afspraak bij een dierenartspraktijk in een naburig dorp. De praktijk werd gerund door Belgen, dus zij spraken Vlaams en Frans.

We leverden Carbone af en ze zouden bellen wanneer ze klaar was.

Ze belden wel, maar om te zeggen dat Carbone alweer 4 “ampullekes” in haar baarmoeder had, dus moest heel de baarmoeder er uit.

De operatie was goed verlopen en we mochten haar ophalen.

We betaalden de rekening met een cheque en kregen de factuur mee.

De Vlaamse dierenarts moest lachen toen hij ons adres, “Le Taillis” opschreef, want de vertaling daarvan is officieel “het (eiken) hak hout” maar hij zei:

“O ja, het schijtbosje!”

Dat verzon hij niet ter plekke, maar dat stamde nog uit de tijd, dat er geen verharde wegen waren en de mensen met paard en wagen zich verplaatsten.

Wanneer men dan nodig moest ging men even aan de kant in de bosjes zitten!

In het hak hout!

                                       ****************

RECEPT.

SALADE MET KRIELAARDAPPELTJES.

Ingrediënten voor 1 persoon:

- 5 à 6 gekookte krielaardappeltjes
- halve rode paprika
- 2 bosuitjes
- 1 kropje Romano sla
- 1 ei
- 1 kleine wortel
- Peterselie
- Parmezaanse kaas
- olijfolie, witte balsamicoazijn
- peper en zout

Kook de krielaardappels gaar en laat afkoelen.
Kook het ei naar behoefte hard of minder hard en laat het ei afkoelen.
Snijd het kropje Romano sla fijn, de paprika in kleine stukjes, rasp de wortel fijn en snijd de bosuitjes in kleine ringetjes.

Vermeng de groenten met de krielaardappeltjes, leg het mengsel op een bord, maak een dressing van de olie, azijn, peper en zout en sprenkel dit over de salade.
Snijd het gekookte ei in vieren, garneer met wat gesneden peterselie en rasp met een fijne rasp royaal Parmezaanse kaas over de salade.

Als dessert een bakje magere kwark met blauwe besjes.

                                                 ********************

HERFST.

De herfst bracht ons vaak tot begin november nog mooie zonnige dagen met een aangename temperatuur.

Prima weertje om nog buiten bezig te zijn.

Ook werd er dan gezorgd voor voldoende hout om op te stoken in de open haard.

Ondanks de centrale verwarming vonden we het gezellig om `s avonds lekker warm bij de brandende haard te zitten.

Er werd tien kubieke meter mooi droog hout thuisbezorgd en dat moest dan opgestapeld worden in het houthok, boven in de weide.

Didier, de overbuurman kwam regelmatig langs om een praatje te maken en was nooit te beroerd om ons tips te geven.

Dit keer ging het over de aanleg van de moestuin.

Hoewel ik nog heel de winter de tijd had om daar op te studeren, had hij gelezen over een methode om te tuinieren met de maanstanden.

Hij bracht een tijdschrift mee met een heel schema, hoe dat dan zou moeten.

Het kwam er dan wel op neer dat je dan op die en die dag, bijvoorbeeld `s morgens om half zes de boontjes moest leggen!

Nou daar moest ik nog eens over nadenken of ik dat wel leuk zou vinden.

Hij wilde het in ieder geval wel proberen, want alles zou het dan veel beter doen.

Hij wist op alles raad, want als het zover was dat het stuk grasland, waar de moestuin zou komen omgeploegd moest worden, dan gaf hij wel een telefoonnummer van iemand die dat kon doen.

Een ouder mannetje, die dan met een kleine freesmachine op een aanhanger kwam om het klusje te klaren.

Wat zou dat kosten vroegen we, misschien nog met de tarieven van voorrijkosten van Nederland in ons hoofd?

Hij gooide op zijn bekende manier zijn armen in de lucht, haalde zijn schouders op en zei dat het wel mee zou vallen. Die man deed het er bij om een zakcentje te verdienen.

Een keer zeiden we dat we nog meer van die grote keien wilden hebben, waar onze perken in de tuin mee afgezet waren.

Wij vroegen toen hij net instapte in zijn auto, of ze die ook bij de “carrière” (steengroeve) hadden, waar we wel eens grind hadden gehaald.

Hij veerde dan weer energiek op uit zijn auto, leunde op het portier en keek ons ongelovig aan.

“Kopen?, ben je gek!”

In een oude, niet meer werkende steengroeve in een naburig dorp mocht je ze gratis halen.

Hij wees met zijn rechterhand die richting op om vervolgens met zijn linkerhand in een bocht van negentig graden, duidelijk te maken, dat je na het plaatsnaambord, bij het derde huis links moest zijn.

 Daar woonde de burgemeester van het dorp en het was beleefder om daar eerst toestemming voor te vragen.

Zo gezegd zo gedaan.

De burgemeester was zeer verrast dat we er toestemming voor kwamen vragen, hij stelde het zeer op prijs, want dat had hij nog nooit eerder mee gemaakt!

Het was geen probleem, we mochten er net zoveel meenemen, als we wilden.

Het was heerlijk om daar met je verstand op nul in de zon rond te lopen met grote werkhandschoenen en stevige schoenen aan en alleen maar stenen te rapen.

Nou ja rapen, we moesten ze ook wel een meter omhoog gooien.

Af en toe namen we een pauze, zaten dan op een grote steen wat te drinken of aten een appel. Onder tussen keken we rond waar de mooiste exemplaren lagen voor de volgende ronde.
We gingen door totdat we zo met het blote oog vaststelden dat de aanhanger wel aan de vracht was.
We haalden een paar keer een vrachtje en waren daarna gezond moe.

Het was wel steeds in én uitladen!

We hadden geen sportschool nodig om spierballen te krijgen!

Gelukkig vielen wij met ons busje met aanhanger niet uit de toon, zo op de campagne.
Didier reed in een Renault Express, de buurmannen ook, dat was een must!
Ze hadden er nog wel een personen auto bij, zoals iedereen bij ons in de buurt.
Alleen onze "facteur"  (postbode) viel een beetje buiten de boot.
Als hij de post kwam brengen was dat uiteraard in het bekende gele autootje, maar privé reed hij in een Mercedes.
Zomer en winter had hij een (te) gebruinde tint, ravenzwart haar, keurig gekapt, een gouden ketting om zijn nek, altijd zichtbaar en dito armband, net alsof hij zo van een Bounty eiland was gestapt!
Als we hem tegen kwamen in zijn Mercedes kwam dit alles mede dankzij zijn zonnebril met gespiegelde glazen nóg beter tot zijn recht.

We ontmoetten Johan en Coby ook regelmatig. We konden gezellig met elkaar kletsen en zij waren doorgewinterde tuiniersters met groene vingers!

Als we bij ze op bezoek gingen werd er altijd eerst een rondje door de moestuin en bloementuin gemaakt. Zo kreeg ik heel wat polletjes of stekjes om in de borders te planten.

Johan had de heerlijkste door dragende aardbeien soort in zijn moestuin staan, die we ooit geproefd hadden, dus stekken waren te zijner tijd welkom.

Gedurende de winter verdiepte ik me in “Tuinieren stap voor stap”.

Als ik het zo las, was het zo klaar als een klontje!

In gedachten zag ik al rijen tomatenplanten, rijkelijk voorzien van rode trossen in de zon hangen, bloeiende sperziebonen, fleurige gele bloemen van de courgettes en prachtig glanzende gerooide aardappels voor me.

                                           Kortom een gigantische oogst dus!!

Alleen het hoofdstuk over ongedierte en ziektes zette toch wel een domper op mijn enthousiasme.

 Invasies van kevers, luizen, witte koolvlieg en ander eng gespuis daar moest je toch wel ernstig rekening mee houden.

Maar voorlopig was het alleen nog maar theorie!

Hoewel theorie; ik kon er toch niet zo goed van slapen, nadat ik van alles had gelezen.

In ieder geval wierp het lezen over tuinieren met de maanstanden, rekening houdend met opkomende en ondergaande zon, de stand van de sterren e.d. op een andere manier zijn vruchten af.

Ik schreef toen het volgende gedichtje:

Ik stond `s nachts voor het raam,

keek omhoog naar de donkere hemel

 zag daar zoveel sterren staan

en ik dacht: “Waar komen die in hemelsnaam vandaan?”

                    ***********************

RECEPT.

DE MAANDAGSCHOTEL.

Na het weekend nog wat restjes over?
Deze schotel uit de oven is daar ideaal voor om ze in te verwerken.

Ik had als ingrediënten:

-  koud gegaard kippenvlees over van een kip klaargemaakt in de oven
- prei, stukjes paprika, knoflook teen, champignons, 2 stengels bleekselderij
-  klein blikje doperwten met wortels
- eetlepel bloem
- scheut bouillon
- royale eetlepel crème fraîche.
- peper en zout
- aardappelen voor de puree.
- Parmezaanse kaas op te raspen

Verwarm de oven op 180 graden.

Maak op de bekende manier aardappelpuree.
Roerbak de groenten (behalve de inhoud van het blikje groente) in een wok, strooi de bloem er over en laat even garen.
Giet de bouillon er bij en maak een dikke saus.
Voeg dan een klein blikje groente toe en als laatste de koude kipresten.
Roer de crème fraîche er door en proef of er nog peper en/of zout bij moet.

Vet een ovenschotel in en doe het groentemengsel er in. Leg daar bovenop de aardappelpuree en rasp de Parmezaanse kaas er over.
Zet de ovenschotel in de oven gedurende ongeveer 25 minuten tot de kaas mooi goudbruin is. 

                                                    *********************

DE PAPIERWINKEL EN WAT KLUSSEN

Om een verblijfsvergunning te verkrijgen, wilden ze bij de prefectuur wel het een en ander van je weten.

Kwam je om te werken?

Nee, we waren met pensioen.

Verder allerlei vragen over inkomen, waar je woonde en uiteraard een internationaal uittreksels van je geboorteregister en paspoorten overleggen.

De rekening van de elektriciteit was overal al voldoende “bewijs” dat je op het betreffende adres woonde!

Kortom de hele papierwinkel.

Een andere papierwinkel die ook aan de orde kwam was voor het invoeren van onze auto`s.

Allemaal geen probleem als je met de juiste formulieren en verklaringen op de proppen kwam, want de auto`s vielen onder de verhuis inboedel, dus het invoeren daarvan bracht geen extra kosten met zich mee.

Het kostte alleen een beetje tijd, een paar keer naar het belastingkantoor,  prefectuur en verzekeringskantoor, maar ook erg leerzaam!

Het woord “immatriculation” (kentekenbewijs) hebben we toen voor eens en voor altijd geleerd; vloeiend uit te spreken.

Iets anders was het bij het inschrijven bij de CPAM voor de Sécurité Sociale.

Vergelijkbaar met ons ziekenfonds, waar iedereen in zit en waarbij je dan een aanvullende verzekering kon afsluiten bij een willekeurige maatschappij om de dekking uit te breiden.

Voor mij was het zo gepiept, ik had onder andere het benodigde formulier E121, omdat ik in Nederland vanwege mijn werk in het ziekenfonds zat.

Máár Joep had nooit in het ziekenfonds gezeten, dat kon niet als je in Nederland in het onderwijs werkte en was altijd particulier verzekerd geweest.

Hij had géén formulier E121 en daar kon de gebruinde,keurig opgemaakte,aardige mevrouw van de CPAM met haar pet niet bij dat zo iets bestond!

Ze deed erg goed haar best, vroeg van alles en nog wat op een nogal lieve flirterige manier, richtte zich uitsluitend tot Joep, alsof ik niet meer bestond!

Toen we later buiten kwamen, zei ik tegen Joep: “Volgens mij zag ze jou wel zitten, ik was ineens lucht voor haar!

“Ja”, zei Joep, “ik had sjans!”

Dus vanaf dat moment noemden we haar; Joep zijn vriendin! 

Als er iets te verhapstukken viel bij de Sécurité Sociale zeiden we gekscherend tegen elkaar: “Zullen we even naar je vriendin gaan?”

En als we daar waren en ze had dienst, dan kwamen we ondanks het trekken van volgnummers, héél toevallig meestal bij haar terecht!

Joep, was op dat moment in Nederland particulier verzekerd, maar op basis van een verzekering, speciaal voor Nederlanders die in het buitenland woonden.

Dat lieten we voorlopig zo.

En dat we die verzekering héél hard nodig hadden bleek al snel.

Op een dag, sloeg Joep een deurmat uit tegen een grote knotwilg die bij ons huis stond.

Daar bleek achteraf in een holte een nest met “frelons” te zitten, de super grote gevaarlijke wespen.

De trillingen van het uitslaan van de mat, vonden ze kennelijk nogal bedreigend, met als gevolg dat Joep in zijn nek werd gestoken, vlakbij zijn halsslagader.

We hielden ze altijd al nauwlettend in de gaten, want we wisten dat een steek gevaarlijk kon zijn.

Maar dit gebeurde zo snel en voordat ik kon kijken waar hij gestoken had, werd

Joep echt doodziek.

Hij kon nog net op de bank gaan liggen, kon niets meer zien, zag lijkbleek en kon bijna niet meer praten.

Ik belde gelijk de dokter, ik hoefde alleen maar te zeggen: Mijn man is gestoken door een “frelon” en ik hoorde alleen maar: “J`arrive!” en de verbinding werd verbroken.

Binnen acht minuten was hij er, hij moest uit een naburig dorp tien kilometer verderop komen!

Hij handelde snel, bloeddruk werd gemeten, die héél erg laag was, Joep was in shock vanwege allergie voor de wespensteek.

Adrenaline werd ingespoten en in no-time stond de cour vol met de auto`s van de SAMU, gevolgd door de ambulance.

Joep werd afgevoerd naar het ziekenhuis in Moulins.

Gelukkig kwam alles goed door het snel handelen van de huisarts.

Wij wisten dat het géén uitzondering was dat er iemand aan een frelon steek was overleden!

Joep, is toen 3 dagen in het ziekenhuis geweest, waar ze ook begonnen met een desensibilisatie behandeling.

Die behandeling heeft in totaal vijf jaar geduurd en toen bleek bij een test dat hij nog niet helemaal immuun was.

Hij is er toen mee gestopt, iedere zes weken een injectie halen en je dan een paar dagen “grieperig” voelen, daar had hij genoeg van.

We hebben nog wel een poosje rondgesjouwd met een adrenaline injectiespuit en zes tabletten, die hij dan allemaal tegelijk moest innemen, als hij weer gestoken werd.

Dat is later gelukkig maar één keer gebeurd en zonder ernstige gevolgen.

Onze huisarts was ook commandant van de brandweer en hij schreef een bevel uit om het nest door de brandweer te laten verwijderen.

Dat gebeurde de volgende dag, de mannen waren, ter bescherming van kop tot teen ingepakt.

Het nest zat diep verborgen in een holte en ze moesten ook aan de buitenkant van de boom een opening maken om er goed bij te kunnen.

Na deze toch wel behoorlijk gevaarlijke gebeurtenis gingen we weer verder met onze dagelijkse beslommeringen.

Dat niet alleen, we maakten ook al gedeeltelijk werk van de dingen die we wilden veranderen, maar niet volgens een strakke planning.

 

Het plastic gordijntje om het bad, dat hadden we jaren daarvoor al weggehaald en het bad ingebouwd.

Nu we de tijd hadden wilden we de badkamer echt goed aanpakken.

De badkamer metamorfose, ging eigenlijk zo.

 We liepen op ons wekelijks snuffel rondje bij de brocanteur een nog nieuwe blauwe wastafel tegen het lijf.

 Keurig ingepakt in de originele doos van een bekend Frans sanitair merk, waar hij al een tiental jaren in zat, gezien de datum die we op de doos ontdekten.

Even verderop in die hal ontdekte ik er nog één, precies dezelfde.

Ineens ging mijn fantasie op hol, toen ik ook nog een oude schooltafel zag staan.

Daar konden best twee wastafels naast elkaar ingebouwd worden.

Joep, stond bij iets anders te kijken en toen ik mijn idee naar voren bracht, was het antwoord verschrikt: “Twee wastafels, waarin?”

Ik had het al helemaal uitgewerkt, de schooltafel iets ophogen, een leuke opstaande  rand maken en beneden tussen de poten een plank, altijd handig.

Na wat onderhandelen gingen we naar huis met twee wastafels en de schooltafel.

Daarna volgden nog wel wat ritjes naar de bouwmarkt.

Dat was voor ons geen straf, want we reden door de groene heuvels, die als een patchwork deken voor ons lagen.

Met overal mooie vergezichten, daalden we af naar een dorp met een kronkelende rivier, hier en daar een huisje en zeiden dan genietend van deze levende ansichtkaart tegen elkaar: “Net het buitenland!”

En zo werd de nieuwe inrichting voor de badkamer een feit.

De muren van de berghokken werden opnieuw afgesmeerd en er werden planken aan de muur gemaakt, in afwachting van de toekomstige potten zelfgemaakte jam en inmaak.

Toen we eens op familiebezoek in Nederland waren, vroeg iemand: “Wat doen jullie dáár nou héél de dag?”

Nou, ieder geval niet achter de geraniums zitten!

                             *******************

RECEPT

BIETENCARPACCIO MET GEITENKAAS
Als voorgerecht,
ingrediënten voor 4 personen:

- 2 grote gekookte bieten
- 50 gram rucola
- 50 gram gepelde walnoten
- 5 kleine zachte geitenkaasjes
Voor de dressing:
- 1 eetlepel witte balsamicoazijn
- 2 eetlepel zonnebloemolie
- 1 eetlepel walnotenolie
- peper en zout
- 1 eetlepel honing.

Snijd de bieten in dunne plakken.
Verdeel de rucola en gesneden bietjes over de borden en leg daar een kaasje bij.
Rooster de walnoten licht in een droge koekenpan.
Klop de dressing en verdeel over de borden.
Verkruimel het vijfde kaasje over de salade en strooi de walnoten er over.

                                                  **********************

Daarginds......thuis!

Wij pakten de draad gewoon weer op, waar we in onze laatste vakantie gebleven waren.

Er moest gemaaid worden rondom het huis.

We namen alle tijd om onder het koffie of thee drinken plannen te maken.

We wilden een moestuin maken, perken vergroten, ooit nog wel eens de badkamer moderniseren.

We keken aan de buitenkant eens naar het verfwerk van de ramen, deuren en luiken, dat mocht ook wel weer een keer gebeuren.

Kortom genoeg werk aan de winkel.

Het was een vreemde gewaarwording, dat we geen deadline meer hadden omdat we voor ons werk terug moesten naar Nederland; maar o zo prettig!

Het gras in de weilanden stond ook al aardig hoog, maar dat zouden de buurmannen wel komen maaien en hooien.

Normaal gesproken ging Joep altijd van tevoren bij ze langs een praatje maken en afspreken wanneer ze zouden komen.

Dit keer ging ik ook mee.

 De vrouw des huizes had ik ook al een paar keer ontmoet en we kwamen elkaar soms tegen in de supermarkt in Bourbon en maakten dan een praatje.

Ze was een bijdehante tante, volgens ons de stuwende kracht in het bedrijf, maar erg aardig en belangstellend hoe de dingen in Nederland reilden en zeilden, op een bepaald gebied.

Over die verschillen konden we dan serieus van gedachten verwisselen met alle voors en tegens.

We wisten nu wel op welke tijd we daar aan konden komen in verband met hun werk op het land of in de stal en natuurlijk hun etenstijden!

Soms stonden er een paar koeien op stal, die moesten een kalf krijgen, zodat ze de aanstaande moeders goed in de gaten konden houden.

Wij vonden het altijd wel vermakelijk als we bij ze op bezoek gingen.

Als je daar het erf opreed, stond er links gelijk een voormalig klein woonhuis, met een scheef gezakte houten voordeur, geen leuke tuin er achter, maar een grote modderpoel, waar de eenden en ganzen het prima naar hun zin hadden.

De kippen woonden `s nachts binnen.

Iets verderop om een bocht stond hun woonhuis, zo op het eerste gezicht een kopie van het kippenhok, maar toch wel iets groter!

Het was altijd een heel geregel voordat we aan konden schuiven aan de keukentafel met het overbekende zeiltje er op.

De stoelen waren bezet door de katten, de twee honden sprongen tot boven je schouders uit en de mannen probeerden iedereen tot de orde te roepen.

Ondertussen werden er dan nog stapels kranten en reclamefolders van de tafel aan de kant geschoven.

Mochten de honden dan nog niet rustig zijn, dan werd er even kwistig met een opgerolde krant in het rond gemept.

Na een stief-kwartiertje zaten we dan!

Flessen op tafel, ze hadden altijd keus genoeg, chips er bij en dan werden er over en weer eerst wat beleefde vragen gesteld.

De honden deden stiekem een dappere poging om op je schoot te klimmen en werden op dezelfde manier weer tot de orde geroepen!

Na het proosten op onze “Santé” kwam het hooien aan de orde en was het gras nu hoger of lager dan vorig jaar om deze tijd? Was het droger of vochtiger geweest, toen wij weg waren?

We konden ook heel diepzinnige gesprekken met ze voeren, er werd gelachen en de onderwerpen konden uiteen lopen van tochtige koeien tot het maken van kweeperenjam.

De afspraak voor het hooien werd op die manier weer gemaakt.

Na een paar dagen dachten we, we moeten ons nog in laten schrijven bij de gemeente.

Dus wij naar de “Mairie” waar de secretaresse ons verwelkomde. We hadden haar al eens ontmoet, ze liep al aardig tegen de pensioengerechtigde leeftijd aan, maar was pienter en vriendelijk.

Zij was het typische voorbeeld van een oudere francaise, slank, donker haar, goudgerande bril, keurig gekapt en een twinset aan in rustige kleuren.

We vertelden dat we permanent in onze fermette gingen wonen, géén huis meer in Nederland hadden, dus we wilden ons in laten schrijven.

Inschrijven?? Waarin, waarom……..?

Wij legden uit hoe dat in Nederland ging, maar daar had ze nog nooit van gehoord.

De burgemeester kwam toevallig ook even langs in zijn werkkleding, hij had een boerderij en verzekerde ons, inschrijven….. dat hoefde daar niet.

Hij heette ons hartelijk welkom als bewoners in zijn gemeente en was blij met weer twee zielen er bij en dat was het!

We kregen wel formulieren mee om een verblijfsvergunning (carte sejour) aan te vragen.

De dochters met vrienden kwamen over, zij genoten net als wij van het mooie weer.

Iedereen verwonderden zich er over dat ze zo vast sliepen.

 Maar ja, wat is er nu prettiger dan op te staan, terwijl de lucht al strakblauw gekleurd was, de zon volop aanwezig was, de groene heuvels voor je lagen met heel decoratief de witte koeien loom onder een grote groene eik.

De schapen voor ons in de weide af en toe liepen te mekkeren of ook hun siësta hielden in de schaduw.

Op je gemak kunnen ontbijten, gezellig kletsen en naadloos overgaan naar de koffie.

`s Avonds onder een mooie sterrenhemel, nog lang buiten kunnen zitten met de zo typische stilte van de campagne op de achtergrond.

Hooguit verstoord door het gekrijs van een nachtzwaluw, een beetje verdacht geritsel in de bosjes of in de schemer de vleermuizen die rakelings langs je hoofd scheerden.

Overdag werd er soms gezwommen in een meer in de buurt of een leuke lokale markt bezocht.

De brocantes waren ook erg in trek en nu hoefden we er geen één te missen, als we dat wilden, omdat we niet net toevallig op die betreffende zaterdag of zondag weer richting Nederland moesten.

Al met al vielen we niet in een zwart gat na alle drukte van ons bestaan in Nederland!

                             *******************

RECEPT.

 Dit keer géén recept, maar enkele tips om een etentje voor te bereiden.

Bij mij komt dan vaak "het boek der kookboeken" op tafel!

De recepten bestaan uit een onderverdeling in drieën: vooraf- hoofdgerecht- dessert en een tip welke wijn het beste bij het gerecht past.

Het handige is dat ieder gerecht een gekleurd streepje onder de ingrediënten heeft staan. 

Wil je dan een diner samenstellen dat in balans is, dan zoek je gerechten met drie verschillende kleuren streepjes.

Vervolgens noteer ik rechts in mijn notitie boekje welke gerechten het geworden zijn en op de linkerbladzijde welke ingrediënten ik daarvoor nodig heb, met een vinkje er voor als ik het nog heb of gekocht heb.

Werkt perfect op deze manier!

Maak een planning van de gerechten of gedeeltes daarvan, welke je kunt voorbereiden, zodat het niet op het laatst zo hectisch is.

                            De tafel leuk dekken en het feest kan beginnen!

                                                       **************

DE GROTE VERANDERING.

We reisden nu al 4 jaar heen en weer tussen Nederland en Frankrijk.

We vonden het altijd al moeilijk om de boel in Frankrijk achter te laten, als we weer naar Nederland terug MOESTEN.

Het werk wachtte weer!

Maar er sluimerde al heel lang een idee in ons achterhoofd; we wilden permanent in Frankrijk gaan wonen.

De grote vraag was hoe we het konden verwezenlijken.

De leeftijd voor Joep om met de VUT te kunnen gaan, werd helaas steeds verder opgeschoven.

Toch kwam er een oplossing, weliswaar een dure oplossing!

De mogelijkheid om met FPU (Flexibel Pensioen Vervroegd Uittreden) te gaan werd in het leven geroepen.

Kort gezegd; we hebben heel wat zitten plussen en minnen, je kunt jezelf arm of rijk rekenen!

Rondkomen met héél wat minder geld per maand, maar met gelukkig nog een financiële buffer, minder vaste lasten en door ons huis in Nederland te verkopen, namen we de gok!

Het zou anders nog negen jaar duren voordat Joep met pensioen kon gaan, dus we “kochten” onze vrijheid!

Gevolg daarvan zou ook zijn dat het ABP pensioen en de AOW later ook lager zouden uitvallen door minder dienstjaren en verblijf in het buitenland.

Bij de AOW word je 2% per jaar, die je in het buitenland woont gekort!

Máár……..vrijheid….. blijheid!

En daar hebben we nooit een seconde spijt van gehad, vooral in het belang van ons beider gezondheid.

Maar voordat het zover was moest er natuurlijk nog wel het één en ander gebeuren.

De FPU regelen en in verband met Joep zijn functie als directeur van een openbare basisschool, ontslag indienen, met de burgemeester overleggen, opvolger zoeken, huis verkopen noem maar op.

In die tussentijd, voordat het echt zover was, namen we al een heleboel spullen op de aanhanger mee, als we weer naar Frankrijk gingen.

Er werden dozen met spullen van vroeger, die we niet kwijt wilden, maar niet meer nodig hadden, opgeslagen bij mijn moeder op zolder.

Op het laatst kwam daar nog wel wat meer bij!

We hadden in Frankrijk ook al een hele inboedel, dus we verkochten ook het één en ander voor kleine prijsjes, bijvoorbeeld ons bankstel aan de buurjongen die op kamers ging wonen.

Op de laatste dag van het schooljaar in de zomer van 1998 kregen we van de gemeente een afscheidsreceptie aangeboden.

De school organiseerde ook het één ander, voor ons en de kinderen.

 We werden zittend op een kar, die versierd was met zonnebloemen rondgereden door het dorp.

Op de kar stond: “Joep gaat leven als een vorst in Frankrijk” en hij werd door de kinderen toegezongen met héél toepasselijk en ontroerend “Adieu Monsieur le professeur”.

We kregen plakboeken vol met werkstukken van de kinderen en foto`s.

Familie, vrienden, collega`s, ouders van de kinderen, zakelijke relaties, college van B&W, wie niet?, waren aanwezig.

Een mooiere afsluiting van drieëndertig jaar “meester” zijn, kon je je niet wensen!

Het gekke is, dat we nooit het gevoel hebben gehad, dat we gingen emigreren!

We gingen gewoon “Daarginds” wonen.

We verkochten onze Mitsubishi Pajero, hij verbruikte toch wel veel diesel, vooral als we met een aanhanger er achter reden.

We kochten een nieuw busje, een Citroën Jumpy, die ook op diesel reed, zodat we voorlopig weer een aantal jaren vooruit konden zonder problemen.

Toen brak de dag van vertrek aan, de Jumpy en de aanhanger volgeladen.

Op het laatst was dat nog een hele heisa, huis leeg opleveren, handig was dat we op de receptie al van iedereen afscheid hadden kunnen nemen, met beloftes over en weer, van we komen langs e.d.!

Héél triest vonden we dat we twee maanden daarvoor de beslissing hadden moeten nemen om onze golden retriever, Dixie, op 13 jarige leeftijd te moeten laten inslapen.

Zoals ik al eerder zei, hij had artrose in zijn poten, kon alleen nog maar functioneren als hij pijnstillers kreeg. Gevolg daarvan was weer last van zijn nieren.

We hadden hem als we in Frankrijk waren, op advies van de dierenarts daar, zelfs nog laten kuren met geneeskrachtig bronwater uit Bourbon.

Joep, ging eens informeren bij het gebouw van de Therme, natuurlijk kon je daar niet met je hond tussen de kuristen rondzwemmen!

Maar er was een oplossing, in het dorp op een pleintje, heel idyllisch gelegen met rondom mooie oude statige gebouwen, kon je gratis het geneeskrachtige water tappen.

We kochten een grote jerrycan en vulden die met het geneeskrachtige water, reden de eerste keer, als een haas naar huis zodat het water niet teveel af zou koelen.

Dat was niet nodig, want het water komt op een temperatuur van vijfenvijftig graden Celsius uit de bron, dus we moesten thuis zelfs nog wachten tot het afgekoeld was tot 37 graden Celsius.

Vervolgens deden we het water in een grote vierkante bak, zette Dixie eerst met zijn voorpoten er in, bijna 10 minuten!!

Daarna met zijn achterpoten dezelfde procedure.

Bleef hij braaf staan?

Ja, wat wil je als je baasje voor je neus op een krukje zit met een blikje hondenvoer in zijn hand en je steeds in een soort slow-motion keurig van een vork een balletje vlees (nou ja?!) “verplicht” op moest eten.

Misschien gaf het daarna weer even verlichting?

Maar de beslissing om hem te laten inslapen, weliswaar in overleg met de dierenarts, bleef moeilijk.

Dus met ons vertrek naar Frankrijk, gingen we voor het eerst sinds bijna dertig jaar op pad, zonder een golden retriever!

Aan de ene kant doet het je verdriet, maar aan de andere kant is de zorg die je kwijt bent ook een opluchting.

Op de dag van vertrek was het prachtig weer en wij tuften lekker in onze Jumpy richting “Daarginds”.

We stopten niet op onze vaste parkeerplaats in Noord Frankrijk, waar we Dixie altijd uitlieten.

Ik had een jaar daarvoor op dezelfde plek mijn enkel gebroken. Op een schuine stoeprand zwikte ik en ik kon me niet staande houden.

Gevolg: ik werd min of meer hangend tussen twee vrachtwagenchauffeurs, die erg behulpzaam waren, naar de auto teruggebracht.

Vervolgens de rest van de reis met koelelementen op mijn enkel gezeten en been omhoog.

Maar ja, de volgende dag werd duidelijk dat het toch niet helemaal goed zat, dus gingen we richting ziekenhuis in Moulins.

Daar kwam ik op krukken en tot aan mijn knie in het gips, weer naar buiten!

We sloegen dit keer die parkeerplaats maar over, we begonnen met een schone lei!

We kwamen in een file voorbij Parijs terecht.

Het was eigenlijk wel een lange file, het verkeer stond muurvast, het was warm, sommige mensen stapten uit hun auto`s om de benen te strekken.

Jengelende kinderen mochten even heen en weer rennen, een hond moest een plasje doen of er werden broodjes uitgedeeld, die men dan hangend tegen zijn auto op at.

Joep, nam de gelegenheid te baat om onze vracht, afgedekt met een zeil op de aanhanger, te controleren en of de spanbanden nog goed vast zaten.

Een Nederlander die achter ons stond, knoopten een praatje aan.

Waar gaan jullie heen?

Wij gaan daar en daar heen!

En toen: “Nemen jullie altijd zó veel mee op vakantie?”

“Nee, wij gaan er wonen” was ons antwoord en toen was het even stil!

                            

                             ****************

RECEPT.

POMPOENTAARTJES MET COTTAGE CHEESE.

Ingrediënten voor 3 taartjes:

- 3 plakjes bladerdeeg
- 60 gram gegaarde pompoen in stukjes
- 3  volle eetlepels cottage cheese
- 15 gram gezouten amandelen
- een ongeveer 1 cm dikke plak rode ui
- 25 gram geraspte parmezaanse kaas
- peper en zout
- beetje citroensap
- steunvulling voor blind bakken.

Verwarm de oven voor op 200 graden.

Laat de plakjes bladerdeeg ontdooien.
Vet bijvoorbeeld 3 ramequin bakjes of muffin vormpjes in en bekleed deze met het ontdooide bladerdeeg.
Prik gaatjes in de bodem. Doe een vierkant stukje bakpapier op het bladerdeeg en vul dit met een steunvulling.
Iedereen kent zijn eigen oven het beste, dus afhankelijk daarvan bak ze ongeveer 15 tot 20 minuten. Haal de steunvulling er uit en controleer of de bodem gaar is. 
Erg belangrijk omdat de cottage cheese vulling ook vochtig is.  Strooi eventueel wat amandelpoeder op de bodems.
Bij mij waren de bodems na 15 minuten nog niet gaar, dus die heb ik nog even zonder steunvulling teruggezet.
Ik denk dat metalen vormpjes de warmte beter geleiden dan aardewerk.

Meng de cottage cheese met wat citroensap, peper, zout en de in stukjes gehakte gezouten amandelen, een deel van de geraspte kaas en de zeer fijn gesneden dikke plak rode ui.

Als de bladerdeeg bakjes gaar zijn vul de bakjes met het cottage cheese mengsel, verdeel daar overheen de gegaarde pompoen en strooi de rest van de parmezaanse kaas en nog wat stukjes amandelen er overheen.
Zet ze vervolgens nog ongeveer 8 minuten in de oven op 190 graden.

                                                   Heerlijk voor bij de lunch
                                                                   of 
          met een maaltijdsoep vol verse groenten met o.a. pompoen; als lichte maaltijd.

                                                  ******************