Daarginds de groene heuvels.

Op dit blog vertrouw ik in gedeelten mijn pennenvruchten toe van het houden van vakantie in Frankrijk, het wonen daar en onze belevenissen daarginds.
Ik ben met het schrijven hiervan al begonnen in 1994, waar blijft de tijd ?

Met een "voorraad" van 130 bladzijden, zal ik twee keer per maand een hoofdstuk posten, op de 1ste en 15de van iedere maand.
Ik maak er dus een feuilleton van!

Om privacy redenen heb ik de namen van de personen die in de verhalen voorkomen veranderd.

Lees gezellig mee en een reactie van tijd tot tijd zou ik erg op prijs stellen.
Als het je aanspreekt en je wilt niets missen, dan kun je ook volger worden.
à Bientôt, (tot straks).............Daarginds !

maandag 15 december 2014

IN DE LOOP DER JAREN


 Wipten we in onze vakanties vaak even aan bij onze barman in Bourbon.
Meestal voor een kopje espresso of een glaasje bruisend mineraalwater met aardbeien siroop en ijsblokjes.
Soms was het daar druk en gezellig met een hoop geroezemoes, maar ook wel eens zeer rustig. Dan zat er bijvoorbeeld een man, al lichtelijk beschonken aan de bar, sterke verhalen op te hangen over een eendenjacht.
Ondanks dat de barman rustig en bescheiden was, kon hij in zo een situatie, met een knipoog naar ons, er nog een schepje bovenop doen!
We waren in diverse ontmoetingen met hem te weten gekomen, dat hij vroeger in de Formule 1 racerij had gewerkt.
We hadden al gezien, dat er om de hoek van de straat een Ford Sierra Cosworth in rally uitvoering, geparkeerd stond.
 Niet dat het mij iets zei, maar dat schijnt wel iets bijzonders te zijn.
Wat bleek nu, dat was zijn auto en thuis had hij ook nog één of ander niet alledaags exemplaar staan.
Toen wij daarover vol bewondering van onder de indruk waren en Joep nog wat technische details vroeg, zei hij achteloos: “Je suis modeste!” ik ben bescheiden!
Ja, ja!

Hij was niet alleen bescheiden, maar had ook nog andere kwaliteiten.
Een keer in het voorjaar stapten we binnen en toen hing er een levensgroot schilderij midden in de zaak.
Een naakt…. van Mireille Darc, de bekende Franse filmster, uit soms wel erotisch getinte films.
Dan sta je toch even raar te kijken, misschien iemand die daar exposeerde?
Neen, hij had het schilderij gemaakt, omdat het `s winters toch niet zo druk was in de bar.
Wat zeg je dan?
Dat we het mooi vonden, dat haar gezicht precies leek!
Hij bedankte ons voor het compliment en ik dacht bij mezelf, ja haar gezicht lijkt precies, maar de rest…?
Hoe kon hij dat weten?
Dus over de rest hielden we maar wijselijk onze mond!

Soms namen we een PMU-tje, zoals wij het noemden!
Het is géén drankje, maar een ander soort bar dan bij onze barman.
Schuin tegenover zijn zaak was een PMU.


Daar kon je niet alleen iets drinken, maar ook sigaretten, de krant en tijdschriften kopen. Ook kon je er voor allerlei denkbare loterijen een gokje wagen.
Het was altijd wel vermakelijk, want daar heerste een heel andere sfeer.
Het was een komen en gaan, met voor de deur slordig geparkeerde auto`s op de hoek van de straat of op de stoep.
 De loodgieter, gekleed in overall, met vieze werkhanden kwam bijvoorbeeld binnen, vulde een loterijbriefje in en gooide vlug een glaasje wijn, staande aan de bar, achterover.
De andere aanwezigen die aan de tafels zaten, kregen allemaal een hand, wij werden daarbij ook niet overgeslagen en na alle Ca va`s?, stapte hij weer in zijn auto!
Zo te zien aan hun uiterlijk en casual gekleed, waren de andere aanwezigen met pensioen en hadden alle tijd van de wereld.
Ze genoten op hun gemak van hun glaasje witte wijn met een laagje perziken siroop er in. Een beetje rustig aan beginnen in de ochtend, was waarschijnlijk het motto!

Soms zat er een stel te kaarten en hadden zij alleen maar oog voor hun spel en knikten afwezig als we binnenkwamen.
Aan een ander tafeltje zat men ingespannen, met een formuliertje in hun handen, naar een televisiescherm te kijken, waarop paardenrennen aan de gang waren.
Er werd luidruchtig aangemoedigd en als er één van hen op het goede paard had gewed en een bedrag(je!) gewonnen had, werd dat gelijk omgezet in nog een rondje wijn en een nieuw formuliertje voor de volgende race!

Wij vulden ook wel eens een formuliertje in voor een loterij, waarvan we de strekking tenminste snapten en waarvan de uitslag dan pas dagen later bekend werd. Zonder resultaat overigens!

Soms slenterden we nog even door het dorp, keken bij de makelaar naar het aanbod van huizen, je moet áltijd op de hoogte blijven was/is ( nu nog!) mijn motto!
Bij de patisserie bleef het soms niet alleen bij kijken!

Net buiten Bourbon had ik als we er langs reden, een bordje zien staan met daarop; honing te koop in het Frans en Nederlands geschreven.
Op een keer dachten we, laten we daar maar eens kijken en een pot honing gaan kopen.


We draaiden het onverharde weggetje in, rechts stond een huis en we dachten dat we daar moesten zijn.
Nee, we moesten nog iets verder doorrijden, daar was het.
We kwamen op een ruime “cour” met rondom diverse gebouwen en een leuk, hoger gelegen verbouwd huis, zo te zien.
Voor het huis was een mooie bloementuin en op het terras voor het huis zat een man.
Hij kwam naar ons toe gelopen, hij was lang, slank en gebruind door de zon.
We stelden ons voor en inderdaad we konden daar honing kopen.
We konden in het Nederlands met elkaar praten en even later stelde Johan, zo heette hij, ook zijn vrouw voor, die met een schort aan uit het huis kwam lopen.
Zij was ook al gebruind door de zon en ze had kort grijs haar.
Van het één kwam het ander, terwijl we na het afrekenen van de honing nog even stonden te praten.
Johan zei: “ Zullen we een glaasje wijn drinken op het terras?”
Coby, zijn vrouw, vulde aan: “Wij nemen altijd om 7 minuten over twaalf `s middags vóór het eten een glaasje wijn! Dat is zo gekomen toen we hier aan het verbouwen waren en de werklui om twaalf uur weggingen. Die gewoonte houden we er in!”
Wij namen een glaasje wijn altijd bij het eten, maar zij niet!

Zo gezegd zo gedaan.
Zij woonden er al een paar jaar permanent, hij was met pensioen en ze hadden het huis vanaf een onbewoond huis, begroeid met bramen, laten verbouwen tot een smaakvol huis
Wij reisden nu al een paar jaar heen en weer in onze vakanties en we konden dus ook al meepraten over ons weliswaar steeds tijdelijke Franse plattelandsleven.

En wat wilde het geval?
Zij waren degene die een bod hadden uitgebracht op onze fermette, wat de eigenaar toen had geaccepteerd!
Hoe kun je het zo treffen, we waren allemaal verrast over dit toeval en moesten er om lachen!
Coby zei: “We dachten, laten we maar een héél laag bod uitbrengen, want dat accepteren ze nooit!”
Nou dat liep anders, het bod werd dus wel geaccepteerd!
Daar deden wij ons voordeel mee.
Toen wij bij de notaris waren voor de aankoop, wisten we dat een ander Nederlands stel een week later een afspraak zou hebben voor hetzelfde huis.
Zij(Johan en Coby) hadden gezegd als het voor die tijd verkocht was, was het jammer maar niet erg!
Johan en Coby wilden achteraf gezien liever een huis dichterbij een groter dorp.
En zo zaten we dus een paar jaar later voor de eerste keer met zijn vieren te borrelen!

Maar dat was zeker niet voor de laatste keer! 

                                              ********************

RECEPT.

APPELFLAPPEN.

Simpeler kan het eigenlijk niet. Handig als je onverwachts bezoek krijgt, of gewoon een verwenmoment.

Ingrediënten voor 6 flappen:
- 6 plakjes bladerdeeg
- 2 grote appels
- rozijnen
- kaneel
- 2 koffielepels abrikozenjam
- 2 koffielepels crème fraîche
- 1 ei

Haal de bakplaat (nog koud) uit de oven en leg er bakpapier op.
Verwarm de oven voor op 225 graden.

Laat de plakjes bladerdeeg ontdooien.
Schil de appels en snijd in kleine stukjes, meng de appels met de rozijnen, kaneel, crème fraîche en abrikozenjam.
Rek de ontdooide plakjes bladerdeeg met je handen iets op.
Verdeel net iets uit het midden de vulling over de plakjes en vouw ze in een driehoek.
Plak de randen met een beetje water goed vast en kwast de flappen in met een losgeklopt ei.

Bak ze in plm. 25 minuten mooi bruin.



                                                                 *********************

5 opmerkingen:

  1. Leuk verhaal weer en heel herkenbaar. Wij kennen ook mensen die ons huis bezichtigd hebben ...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Weer een gezellig verhaal Sylvia!
    De volgende keer zal ik ook creme fraiche in de appelflappen doen-nooit gedaan,maar lijkt me heerlijk.Meestal kwast ik er wat koffiemelk over d flappen ipv geklopt ei-geeft ook een mooi kleurtje.
    gezellige dag
    groetjes,Truus uit Drenthe

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een leuk verhaal weer, ik heb het met veel plezier gelezen!!
    En wat lekker, dat recept, dat ga ik ook eens proberen, ik maakt ze vroeger ook veel, maar dan met suiker i.p.v. abrikozenjam, en ook niet met crème fraîche. Deze lijken me heerlijk! Dankjewel!
    Groetjes, Cisca

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dames, ik heb dat zo maar zelf verzonnen om abrikozenjam en crème fraîche in de vulling te gebruiken, omdat ik er nooit extra suiker in gebruik!
    Let wel op dat het mengsel niet te nat wordt,maar dat hangt natuurlijk ook af van welke soort appel je gebruikt.Succes, groetjes Sylvia.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een bijzonder toeval, dat jullie deze mensen ontmoetten. Zo was iedereen uiteindelijk toch tevreden. Wat een heerlijk verhaal over jullie barman. Ik heb weer genoten. Ik wens je alvast hele fijne feestdagen en een heel gezond en goed 2015. Groetjes Wilma

    BeantwoordenVerwijderen

Allereerst wil ik mijn trouwe lezeressen bij deze bedanken. Ik stel de geplaatste reacties altijd zéér op prijs en meestal geef ik via email antwoord. Op de één of andere manier schept dat toch een band, temeer omdat er voor sommigen zulke herkenbare situaties beschreven worden.
Dan zijn we toch met zijn allen weer even Daarginds....!